Update

Μαρτίου 17, 2010

Κάπου εκεί ανάμεσα στις εργασίες, την δουλεία και τα white russian ξεχάσα ότι έχω και blog τρομάρα μου. Πάμε ένα γρήγορο update οπότε σε δομημένο στυλάκι, επειδή δεν άρεσαν οι πλαγιασμοί στην καθηγήτρια αγγλικών εδώ και στράβωσα…

Σχολή
Ο πολύς ο φραπές κάνει κακό τελικά, και δεν έφταιγε η σχολή όσο πιστεύαμε. Απόδειξη; Κι εδώ τα ίδια κάνω. Περιμένω πως και πως να τελειώσει το μάθημα να παω να τσιμπήσω καφεδάκι και να πιάσω κουβέντα στο δίπλα τραπέζι. Κατά τ’άλλα με κουράζουν τα τρίωρα κενα…

Πέρα από την πλάκα, σε πρόγραμμα με εργασίες κάθε μέρα ακόμα να συνηθίσω. Μου φαίνεται δεν θέλω κιόλας. Κάποιες μέρες με παίρνει και από κάτω η σκέψη «φτου, πάλι 4 χρόνια σπουδές από την αρχή» και πάει λέγοντας. Τώρα διανύω περίοδο διακοπών ευτυχώς και χαλαρώνω λιγάκι, αλλά από Δευτέρα πάλι τα ίδια.

Δουλειά
Όσοι έχετε δουλέψει σε retail ξέρετε, για τους υπόλοιπους μια συμβουλή, κάνε τον χαζό. Αυτό το έμαθα πρωτού έρθω εδώ ευτυχώς και τώρα έχω το κεφάλι μου ήσυχο. Παράπονο κανένα οπότε, σεβασμός υπάρχει από και προς αυτούς που αξίζουν εκεί μέσα, και στην τελική όπως λένε εδώ «it’s a job, it pays your bills» και άσε τους άλλους να γκρινιάζουν.

White Russian
Προς το παρών τα πίνω μόνος μου δυστυχώς επειδή δεν έχω κατανοήσει ακόμα τον τρόπο σκέψης των «ντόπιων», αν και σιγά σιγά κλίνω προς το συμπέρασμα ότι μπορεί να μην σκέφτονται καν, και τσάμπα παιδεύομαι. Βέβαια και ο Dude στην ταινία μόνος του τα έπινε οπότε ακολουθώ αυτόν και βλέπουμε.

More stuff
Σε άλλες ειδήσεις, έχω τσακωθεί με την Gillette και την κομμώτρια οπότε κάποια στιγμή θα με καλέσουν σε τηλεοπτική εκπομπή για τρομοκτράτες. Επίσης στο κουτί με την υπερκατανάλωση πρόσθεσα μια πεταλιέρα για την κιθάρα, ξέρετε εκείνη την πλατφόρμα που πατάς κουμπιά και αλλάζει ήχους, και πιο πολύ ασχολούμαι με αυτό τελευταία.

Κλείνοντας, σας παραθέτω το πιο πρόσφατο σχόλιο που δέχτηκα:
– Your jokes make me think, I don’t like thinking…

Μετά αναρρωτιέμαι για τον τρόπο σκέψης τους…


Πέρι Αξιών…

Φεβρουαρίου 14, 2010

Στο πεντάγραμμο της μουσικής είναι σχετικά εύκολο να υπολογίσεις τις σωστές αξίες. Παίρνεις χαρτί και μολύβι και κάνεις αριθμητική μέχρι να ακουστεί σωστό.

Στο πεντάγραμμο της ζωής από την άλλη, αν καταφέρεις να κλείσεις έστω και ένα μέτρο σωστά, είσαι μάγος. Αλλά δεν φτάνει που τα πράματα είναι δύσκολα από μόνα τους, υπάρχει και η «σύγχρονη κοινωνία» να τα κάνει χειρότερα.

Με τον όρο αναφέρομαι όλες τις υπηρεσίες, τα μέσα και τα προϊόντα τα οποία δημιουργήθηκαν με σκοπό να καλύψουν κάποιες ανάγκες, αλλά τελικά το μόνο που κάνουν είναι να δημιουργούν περισσότερες. Αυτός είναι και ο βασικός κανόνας επιβίωσης μιας επιχείρησης εξάλλου…

Μπορεί να ακούγομαι παράλογος, αλλά βρίσκομαι σε μια χώρα όπου πρακτικά βλέπω το κοντινό μέλλον άλλων χωρών. Ότι βγαίνει, βγαίνει εδώ πρώτα, και ότι μπορεί να καταναλωθεί, καταναλώνεται εδώ πρώτα σαφώς.

Εκεί που φανταζόμουν πως το ίντερνετ στο κινητό είναι ένα εργαλείο για τους επαγγελματίες, βλέπω τόσο κόσμο στο τρένο να κοιτάει φωτογραφίες στο facebook από το κινητό τηλέφωνο. Εγώ είμαι τρισευτυχισμένος που έχει ασύρματο ίντερνετ σε κάθε γωνιά, θέλω και ίντερνετ στο κινητό; Δηλαδή αν δω τις φωτογραφίες όταν πάω σπίτι, θα είναι αργά;

Επίσης σχετικά με την φράση «ο χρόνος είναι χρήμα», νομίζω έχουμε ακούσει μόνο την κομμένη έκδοση. Η πλήρης είναι «ο ελεύθερος σου χρόνος μπορεί να μετατραπεί σε χρήμα για κάποιον άλλον», και κατ’επέκταση «γιατί δεν με κάνεις πλούσιο κάνοντας κάτι στον ελευθερό σου χρόνο λοιπόν;». Έχω βαρεθεί να βλέπω κόσμο να ασχολείται με βιβλία, κινητά και λάπτοπ μέσα στο τρένο. Είμαστε που έιμαστε σαν σαρδέλες γ@#% πρωινιάτικα, τόση όρεξη που την βρίσκεις; Έχει όντως καταντήσει τόσο απασχολημένη η ζωή μας που ο μόνος ελεύθερος χρόνος είναι εκείνος που δεν μπορούμε να αποφύγουμε;

Για να μην πω για το νερό. Οι επιστήμονες λένε πως είναι το βασικό συστατικό για την ύπαρξη ζωής και το αναζητούνε σε άλλους πλανήτες μανιωδώς. Σύμφωνα με τοπικά δεδομένα θα έπρεπε να αναζητούν για Powerade καλύτερα… Γιατί να αγοράσεις νερό όταν το powerade είναι φτηνότερο και περιέχει «ολα» οσα χρειάζεται ο οργανισμός σου; Με δυσαρεστεί η σκέψη και μόνο…

Και επειδή η λίστα συνεχίζεται αλλά δεν σκοπεύω να κάνω διατριβή στο θέμα, αυτό που ήθελα να καταλήξω είναι πως, κάποιοι καταφέρνουν σε καθημερινή βάση να αποσπάνε την προσοχή μας δημιουργόντας μας καινούριες ανάγκες, και πουλώντας μας το αντίστοιχο προιόν που τις καλύπτει. Ας αναθεωρήσουμε λιγάκι τις προτεραιότητες μας λοιπόν, και ας αφιερώσουμε τον χρόνο μας σε εκείνα τα πράματα στη ζωη που αξίζουν.

Μέρα που είναι επίσης, να πω πως δεν χρειαζόμαστε να μας υπενθυμίζουν πότε να αγαπάμε, ξέρουμε από μόνοι μας…

Κλείνοντας λοιπόν:

– Πνιγόμαστε στην πληροφορία και διψάμε για γνώση. (Rutherford Rodgers)

και

– Αν θες να κάνεις κάποιον πλούσιο μην του προσθέτεις χρήματα, να του αφαιρείς επιθυμίες. (Επίκουρος)


Ξανά από την αρχή!

Ιανουαρίου 26, 2010

Πρώτη μέρα στη σχολή σήμερα που λέτε. Σακίδιο στον ώμο, τρέξιμο για να προλάβω λεοφωρεία και φυσικά λίγο άγχος για το πως θα εξελιχθεί αυτή η πρώτη μέρα.

Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως. Η σχολή πρόκειται για το κρατικό πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης, το οποίο έχει 4 έδρες σύνολo, απλωμένες δεξιά αρίστερα σε όλη την πολιτεία. Εγώ σπουδάζω πλέον στην έδρα της Βοστώνης και για συντομία ονομάζεται Umass Boston .

Πιο συγκεκριμένα, είμαι σε αυτό το τμήμα, και ακολουθώ αυτό το πρόγραμμα σπουδών. Άμα προσέξετε ή διαβάσετε (δεν το κόβω) το περίγραμμα σπουδών, λέει πως δεν μπορώ να πάρω πτυχίο στον κλάδο μου καθώς δεν προσφέρεται η δυνατότητα. Αντίθετα θα μεταφερθώ σε κάποια άλλη συνεργαζόμενη σχολή μετά το 2ο έτος.

Αυτό για μένα τι σημαίνει; Σημαίνει πως κάνω τα βασικά μαθήματα, που διδάσκονται σε κάθε παρόμοια σχολή τα 2 πρώτα έτη, σε κρατικό ίδρυμα, πληρώνοντας πολύ λιγότερα φράγκα, και παίρνω πτυχίο από ιδιωτικό πανεπιστήμιο με «καλύτερο» ας πούμε όνομα.

Στα πιο… έσω της όλης υπόθεσης τώρα, και σχετικά με την σημερινή μέρα, δεν θέλω να βγάλω βιαστικά συμπεράσματα και συγκριτικούς πίνακες με όσα έχω ζήσει στο ελληνικό σύστημα εκπαίδευσης, επειδή δεν είναι τόσο απλό. Αντίθετα θέλω να γράψω για κάποια πράματα που μου κάναν εντύπωση σε γενικές γραμμές.

Πρώτο και καλύτερο λοιπόν, οι ώρες διδασκαλίας. Είναι ζυμωμένες και πλασμένες ανάλογα με την φύση του μαθήματος και το συνολικό εβδομαδιαίο πρόγραμμα. Υπάρχουν οπότε μαθήματα 50λεπτα και 75λεπτα κατά κύριο λόγο 3 και 2 φόρες την εβδομάδα αντίστοιχα. Το μάθημα είναι ουσιαστικό και θέλοντας και μη δεν περισσεύει χρόνος για κάτι άλλο.

Δεύτερον, η οργάνωση των καθηγητών. Όχι ότι εδώ δεν αρρωσταίνουμε και δεν κάνουμε κοπάνες… αλλά υπάρχει ένα γενικό οργανόγραμμα για το εξάμηνο φτιαγμένο από τον καθηγητή και αφορά τις παραδόσεις, πως αυτές συμβαδίζουν με το βιβλίο, καθώς και με τις σημειώσεις του μαθήματος που βρίσκονται στο ίντερνετ φυσικά. Να ξέρουμε που πατάμε ανα πάσα στιγμή βρε αδερφέ…

Τέλος θα αναφέρω την γλώσσα και το λεξιλόγιο των καθηγητών. Εκεί που φοβόμουν δηλαδή πως θα χάσω τις μισές λέξεις από την παράδοση, αντιθέτως μου ήταν όλα πλήρως κατανοητά και το αποδίδω στους καθηγητές αυτό. Πέρα από τους ορισμούς αυτούς καθ’αυτούς, όλα τα υπόλοιπα ήταν απλά και κατανοητά χωρίς πολλές «σάλτσες» και δυσνόητους όρους που συχνά έχουν στόχο να… ανεβάσουν το επίπεδο και μόνο αυτό δεν κάνουν.

Υπάρχει και ένα μπόνους θετικό στοιχείο, αλλά όπως καταλαβαίνω αυτό έχει να κάνει με τους Αμερικάνους γενικά και όχι με τους ακαδημαΐκούς. Έχουν όλοι αίσθηση του χιούμορ και δεν φοβούνται να το δείξουν ασχέτως της περίπτωσης. Αυτό δημιουργεί ένα πιο χαλαρό περιβάλλον μάθησης πάντως και είναι καλοδεχούμενο φυσικά.

Η λίστα συνεχίζεται και είναι ατελείωτη, καθώς βλέπω καινούρια πράματα κάθε μέρα και όλα μου κάνουν πολύ εντύπωση. Επειδή δεν έχω στόχο να διαφημίσω την σχολή όμως σταματάω εδώ και θα αναφέρω και ένα αρνητικό.

Αυτά τα άτιμα βιβλία με χρυσή πένα γράφτηκαν ρε παιδιά; Ήξερα ότι τα βιβλία τα αγοράζεις, αλλά δεν είχα φανταστεί τέτοιες τιμές… Πάει ο μισθός…

Θέλω να πιστεύω πως θα γράψω και άλλα άρθρα σχετικά με την σχολή οπότε μην τα αναλύσουμε όλα στο παρών. Όταν ανοίξει και ο καιρός υπόσχομαι φωτογραφίες από την σχολή, καθώς βλέπει σε θάλλασα και είναι ωραίο το μέρος γενικότερα.


Τέλος Α’ Ημιχρόνου

Ιανουαρίου 23, 2010

Έχουν περάσει αρκετοί μήνες πλέον, και η μεταβατική διαδικασία έχει φτάσει στο τέλος της. Έχω εξοικιωθεί με το περιβάλλον, και πάνω απ’όλα με τους ανθρώπους.

Ακόμη πιο σημαντικό, δεν έχω απολύτως κανένα πρόβλημα στην επικοινωνία, όχι τόσο σε γλωσσικό επίπεδο, αλλά σε επίπεδο συνεννόησης, έκφρασης και χιούμορ. Βέβαια τόσα χρόνια επαναλήψεις απο Friends βλέπαμε, αλίμονο…

Αν στα από πάνω προσθέσουμε, μια σταθερή δουλειά οπού με εκτιμάνε και τους εκτιμώ, τότε βρισκόμαστε ήδη σε καλό δρόμο.

Η λίστα συνεχίζεται με υλικά αγαθά τα οποία κυμαίνονται από ξυριστική μηχανή μέχρι υπολογιστή, και δεν θα επεκταθώ σε αυτά. Μπορείτε απλά να συμφωνήσετε με την μάνα μου που λέει πως είμαι ο εχθρός της αποταμίευσης… Αλλά υπάρχουν αγαθά κι αγαθά. Κάποια αποτελούν εργαλεία δουλειάς, οπότε τα χρησιμοποιούμε είτε μας αρέσει είτε όχι, άλλα είναι απλά fancy gadgets και τα αγοράζουμε επειδή τα έχουν οι γύρω μας ενώ κάποια άλλα τα αγοράζουμε μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουμε την καταναλωτική μας μανία.

Όντας ο ξοδευταράς που είμαι λοιπόν, τσιγκουνεύομαι τα $15 για το κούρεμα, αλλά δεν έχω κανένα πρόβλημα να ξοδέψω τα 10πλάσια και παραπάνω για κάτι που αγαπώ. Η λέξη είναι απαγορευτική για άψυχα αντικείμενα, αλλά εγώ δεν αναφέρομαι σε κάτι τέτοιο. Αναφέρομαι σε κάτι που θέλει ψυχή για να φτιαχτεί και ψυχή για να χρησιμοποιηθεί και απεικονίζεται παρακάτω.

Στην λίστα οπότε προστίθεται αυτό το κάτι που εδώ και αρκετά χρόνια με χαλαρώνει όταν έχω νεύρα, και με ανεβάζει όταν είμαι κατσουφιασμένος. Με άλλα λόγια, χωρίς τις κιθαρίτσες μου δεν έχω ψυχική ισορροπία σε καθημερινή βάση, και ένας Θεός ξέρει πόσο θα την χρειαστώ στο Β’ ημίχρονο (σχολή+δουλειά) που ξεκινάει την Δευτέρα, αλλά έχουμε ακόμα…

Προς το παρών έχω ρεπό Σάββατο & Κυριακή (όχι δεν έχω βύσμα, έτυχε, αλήθεια λέω :D) και έχω να κανονίσω κάποιες τελευταίες εκρεμμότητες και να χαλαρώσω φυσικά.

Κλείνοντας, ελπίζω να μην ξαναγράψω ποστ Παρασκευή βράδι…καταλαβαίνετε…


Νέο Έτος !!!

Ιανουαρίου 2, 2010

Μετά από 12 μήνες αναμονής, έφτασε τελικά…

Φτάσαμε 2010 ε; Τώρα τις πρώτες μέρες έχουμε αυτό το συναίσθημα «πω ρε συ πολύ περίεργο μου ακούγεται, 2010, προτιμώ το 2009». Να δω πόσο ακόμα θα συνεχίσουμε να το λέμε αυτό…

Εγώ πάντως πιστεύω πως κάθε χρόνο μπαίνουμε στο 2006. Μάλλον έχω μείνει στην εποχή που τελείωνα το λύκειο και δεν είχα να ανησυχώ για πολλά. Άντε να μπούμε στη σχολή και βλέπουμε μετά. Τέσσερα χρόνια τώρα βλέπουμε… Πρέπει να είναι καμιά υπερπαραγωγή του Φώσκολου επειδή τόσο καιρό στη σχολή δεν έχουμε πάρει πρέφα πως τελειώνει το έργο 😀

Δεν βαριέστε, σιγά σιγά θα τα βρούμε όλα στην πορεία. Υγεία να έχουμε πάνω απ’όλα, όρεξη για δουλειά, καλή διάθεση και μπόλικη φαντασία φυσικά, επειδή ο κόσμος παραείναι βαρετός έτσι όπως είναι.

Πάρτε παράδειγμα εμένα. Έκανα 2 πρωτοχρονιές φέτος, μία με ώρα Ελλάδος, και μία με τοπική ώρα. Δεν φτάνει που είχε πάρει φωτιά το skype όλη μέρα, μεσάνυχτα 31 Δεκ ώρα Ελλάδος συγχρονιστήκαμε με τον αγαπητό φίλο De Mallio για να κάψουμε τα πρώτα εγκεφαλικά κύτταρα του νέου έτους με ένα επισόδειο Family Guy σε απευθείας μαγνητοσκόπηση από το νετ, και με live σχολιασμό φυσικά. Σκεφτήκαμε να δούμε την ταινία 2012 βασικά αλλά θα παιχτεί σε 2 χρονάκια έτσι κι αλλιώς οπότε είπαμε μην χαλάσουμε την έκπληξη.

Θυμήθηκα παλιές καλές εποχές που πηγαίναμε cinema να δούμε τα διάφορα θρίλερς, τα οποία μετατρέπαμε σε κωμωδία με λίγη έως καθόλου προσπάθεια. Κλασικά παραδείγματα η σκηνή στο «Τρόμος στο Amityville» όπου ο πρωταγωνιστής ξεκολάει το τηλέφωνο από τον τοίχο σαν τσιρότο, καθώς επίσης και τα άπειρα σχόλια στην ταινία «Ο εξορκισμός της Emily Rose». Τα γράφω τώρα και γελάω…

Στάκα, πήγα πολύ πίσω, υποτίθεται αναπολούμε το 2009 τέτοιες μέρες… Α, ναί… 2009… αλλαγές… μεγάλες κιόλας… Θα έχω να την θυμάμαι αυτή την χρονιά μάλλον για πολύ καιρό. Δεν μετανιώνω όμως, αντιθέτως κάποιες φορές σκέφτομαι πως θα ήταν τα πράματα αν τελικά δεν έφευγα και μου φαίνεται πως πήρα την σωστή απόφαση.

Στο κάτω κάτω οι μεγάλες αποφάσεις μας κάνουν αυτό που είμαστε, και η ζωή δυστυχώς είναι πολύ σύντομη για να μένουμε στα λόγια…

Επειδή όμως εμείς οι άνθρωποι συνήθως ταυτίζουμε πρόσωπα και καταστάσεις με τραγούδια, θα κλείσω με το τραγούδι που έχω ταυτίσει εγώ το έτος 2009 και εύχομαι να ενθαρρύνει και άλλους που έχουν μεγάλες αποφάσεις σε εκρεμότητα…

Από Boston με αγάπη…

Now if you’re feelin’ kinda low ’bout the dues you’ve been paying
Future’s coming much too slow
And you wanna run but somehow you just keep on stayin’
Can’t decide on which way to go
Yeah, yeah, yeah

I understand about indecision
But I don’t care if I get behind
People livin’ in competition
All I want is to have my peace of mind. (yea

Now you’re climbin’ to the top of the company ladder
Hope it doesn’t take too long
Can’t cha see there’ll come a day when it won’t matter
Come a day when you’ll be gone

I understand about indecision
But I don’t care if I get behind
People livin’ in competition
All I want is to have my peace of mind.

Take a look ahead, take a look ahead, yeah, yeah, yeah, yeah… whoa!

Now everybody’s got advice they just keep on givin’
Doesn’t mean too much to me
Lot’s of people out to make-believe they’re livin’
Can’t decide who they should be.

I understand about indecision
But I don’t care if I get behind
People livin’ in competition
All I want is to have my peace of mind.

Take a look ahead, take a look ahead. Look ahead.


Καλά… Χριστούγεννα!

Δεκέμβριος 25, 2009

Να τα και τα πρώτα Χριστούγεννα εδώ…

Ανάμικτα συναισθήματα, με κλίση αρνητική…

Όχι δεν φταίει το χριστουγεννιάτικο δέντρο, ούτε τα κάλαντα, που δεν τα λένε εδώ τα παιδάκια. Σίγουρα δεν φταίνε τα μελομακάρονα κι οι κουραμπιέδες, αυτά θα συνεχίσουν να στολίζουν το τραπέζι, και τις κοιλιές μας. Επίσης δεν φταίει ο Αγιος Βασίλης, πήρε σύνταξη απ’όσο ξέρω και εκτρέφει ελάφια τώρα, όσο για το εργαστήρι του, πούλησε το 49% των μετοχών στους καλικάντζαρους, ενώ το υπόλοιπο 51% ανοίκει σταθερά στην Κοκα Κολα…

Κάτι πρέπει να φταίει όμως. Είναι μέρες γιορτινές κι εγώ αντί να γράφω για τα στολίδια στους δρόμους και να ανεβάζω φωτογραφίες όπως συνήθως, γράφω αυτό το πικρόχολο ποστ. Τι να κάνω συγχωρέστε με, κάπου πρέπει να βγάλω αυτή την μιζέρια, και το wordpress διατείθετε δωρεάν γι’αυτό τον σκοπό…

Μέρες που είναι λοιπόν, περίμενα να δω την θετική, ή αλλιώς χαρούμενη πλευρά των ανθρώπων εδώ (επειδή κακά τα ψέματα, δεν έχει κανένας την όρεξη σου 365 μέρες τον χρόνο). Μάλλον θα έκανα λάθος στο ημερολόγιο όμως, επειδή άλλη εξήγηση δεν βρίσκω. Κάθε άλλον παρά Χριστούγεννα θύμιζε το τοπίο, ο στολισμός σε ξεγέλαγε αρχικά, αλλά όχι οι ματιές των ανθρώπων. Για τους περισσότερους κατάλαβα πως ή 25 Δεκέμβρη είναι απλά ένα κίτρινο χαρτάκι στο ψυγείο κολλημένο.

1) Να θυμηθώ να τηλεφωνήσω και να ευχηθώ
2) Να θυμηθώ να μαγειρέψω
3) Να θυμηθώ να πάρω δώρα
4) Να θυμηθώ να φορέσω το καλό μου χαμόγελο…

Με πιάνει ταραχή…

Όλα γίνονται με μια σειρά εδώ, και δίχως συναίσθημα δυστυχώς…

Αχ και να μπορούσα να τα περιγράψω όλα σε ένα ποστ…

Από την άλλη ευτυχώς υπάρχουν και άνθρωποι που δεν τα έχουν ισοπεδώσει όλα ακόμα και σου δίνουν κουράγιο να διασχίσεις αυτό το πέλαγος μιζέριας. Ένας από αυτούς είναι και μια θεία της μητέρας μου, στο σπίτι της οποίας πήγαμε σήμερα για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Αν και σε μεγάλη ηλικία, αυτή η γυναίκα έχει πιο πολύ θετική ενέργεια από ολόκληρο ψυγείο της Amita Motion + τον Θέμη…

Είναι μετά να μην σε πιάνει η καρδιά σου, όταν βλέπεις ανθρώπους σαν την συγκεκριμένη να έχουν όρεξη να μάθουν καινούρια πράματα και να ταξιδέψουν, ενώ ξέρεις πως την επομένη στη δουλειά/σχολή σου θα συναντήσεις 20χρονους και 25χρονους με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα;

Εύχομαι να περάσατε τα Χριστούγεννα κόντα σε ανθρώπους που αγαπάτε και εκτιμάτε, και να κάνετε το ίδιο και την Πρωτοχρονιά… και των Φώτων… και του Αι Γιάννη… και πάει λέγοντας. Καλές γιορτές λοιπόν και… αφήστε κανα μελομακάρονο για το 2010.


Αγαπητό μου ίντερνετ…

Δεκέμβριος 10, 2009

Καλώς δεχτήκαμε τον χιονιά εδώ στην ΜΑ, τώρα θα κάνουμε 3 μήνες να δούμε ήλιο…

Το διπλανό σπίτι είναι στολισμένο από το γρασίδι μέχρι την σκεπή και αποτελεί ωραίο χριστουγεννιάτικο θέμα για φώτο, αλλά μέχρι να βρούν ποιο λαμπάκι τους βραχυκυκλώνει όλα τα υπόλοιπα… δεν έχει φώτο.

Ας γράψω οπότε για κάτι άλλο, κάτι που βρήκα εντελώς τυχαία μόλις χτες, είναι επίκαιρο, και μας αφορά όλους.

Πρόκειται για ένα βίντεο-σεμινάριο σχετικά με το απόρρητο των προσωπικών μας στοιχείων και την αξιοποιήση αυτού του «απορρήτου» από τις συγχρονες τεχνολογίες. Ο αφηγητής εξηγεί πως αξιοποιούνται τα προσωπικά μας δεδομένα από τις διάφορες εταιρίες, πως δημιουργείται ολόκληρο ιστορικό για τον καθένα μας που χρησιμοποιούμε την παραμικρή εφαρμογή στο ίντερνετ, από email μέχρι paypal, την πιστωτική μας, το κινητό μας… κλπ κλπ. Με λίγα λόγια πως φακελωνόμαστε σε ένα σωρό βάσεις δεδομένων καθημερινά.

Όλο αυτό το φακέλωμα προέρχεται από μια μόνο ανάγκη, το μάρκετινγκ, ή πιο σωστά το προσωποποιημένο μάρκετινγκ. Επειδή αν ξέρουν τις ανάγκες και τις αρεσκείες του καθενός, ξέρουν τι θα διαφημίσουν σε ποιόν και φυσικά ανεβάζουν το ποσοστό επιτυχίας της πώλησης.

Σε δεύτερη φάση όλα τα καταχωρηθέντα στοιχεία ξεφεύγουν από τον τομέα αυτόν και περνάνε στον τομέα της έρευνας. Εφόσον έχεις τόσα αποτυπώματα παντού, δεν νομίζω να δυσκολευτεί να σε βρεί κάποιος με πρόσβαση σε αυτά.

Περνάμε έτσι στην τρίτη φάση του θέματος. Δεν αρκεί που ξέρουν τα πάντα για τους πάντες, βοηθάμε κι εμείς. Πως; Δεν απαντάω, ξέρετε 😀
Οπότε πλέον μπορεί ο καθένας από τον υπολογιστή του να βρεί πολλά στοιχεία για κάποιον άλλον χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.

Η ομιλία επεκτείνεται στα κινητά, στο iphone, στο gps, στις κάμερες και πάει λέγοντας… Πρόκειται για 3ωρο σεμινάριο χωρισμένο σε 2 μέρη, 2+1 ωρας οπότε αν καταφέρετε να το δείτε, δεν υπάρχει δικαιολογία να χάσετε σεμινάριο στη σχολή :D. Ενημερωτικά πάντως το 1ο μέρος είναι πιο καθολικό όσον αφορά χώρες και τεχνολογίες, άρα και πιό ενδιαφέρον.

Πριν παραθέσω το λινκ για το βίντεο, να πω πως όλα τα παραπάνω δεν αποσκοπούν στην τρομοκρατία των άπειρων αναγνωστών του παρόντος blog. Απλά αποτελεί ένα ενδιαφέρον ντοκουμέντο για να ξέρουμε λίγο τι παίζει πίσω από τις οθόνες του υπολογιστή μας. Καλή προβολή λοιπόν…


Privacy is dead, get over it!

    Σημειώσεις

– Είναι μαύρη η οθόνη για λίγα δευτερόλεπτα, μην βιαστείτε να το κλεισετε 😛
– Είναι στα αγγλικά προφανως
– Θέλει μια μικρή επαφή με τον τεχνολογικό κόσμο για καλύτερη κατανόηση (MAC Address+IP= η ταυτότητα του pc σου στο ίντερνετ αλλιώς, signal triangulation=ευρεσή της τοποθεσίας σου από κλήση στο κινητό)
– Όσο για αμερικανικες λέξεις, αυτή που επαναλαμβάνει συνέχεια ειναι SSN και πρόκειται για τον αριθμό κονωνικής ασφάλισης.