Μετά από 12 μήνες αναμονής, έφτασε τελικά…
Φτάσαμε 2010 ε; Τώρα τις πρώτες μέρες έχουμε αυτό το συναίσθημα “πω ρε συ πολύ περίεργο μου ακούγεται, 2010, προτιμώ το 2009″. Να δω πόσο ακόμα θα συνεχίσουμε να το λέμε αυτό…
Εγώ πάντως πιστεύω πως κάθε χρόνο μπαίνουμε στο 2006. Μάλλον έχω μείνει στην εποχή που τελείωνα το λύκειο και δεν είχα να ανησυχώ για πολλά. Άντε να μπούμε στη σχολή και βλέπουμε μετά. Τέσσερα χρόνια τώρα βλέπουμε… Πρέπει να είναι καμιά υπερπαραγωγή του Φώσκολου επειδή τόσο καιρό στη σχολή δεν έχουμε πάρει πρέφα πως τελειώνει το έργο 
Δεν βαριέστε, σιγά σιγά θα τα βρούμε όλα στην πορεία. Υγεία να έχουμε πάνω απ’όλα, όρεξη για δουλειά, καλή διάθεση και μπόλικη φαντασία φυσικά, επειδή ο κόσμος παραείναι βαρετός έτσι όπως είναι.
Πάρτε παράδειγμα εμένα. Έκανα 2 πρωτοχρονιές φέτος, μία με ώρα Ελλάδος, και μία με τοπική ώρα. Δεν φτάνει που είχε πάρει φωτιά το skype όλη μέρα, μεσάνυχτα 31 Δεκ ώρα Ελλάδος συγχρονιστήκαμε με τον αγαπητό φίλο De Mallio για να κάψουμε τα πρώτα εγκεφαλικά κύτταρα του νέου έτους με ένα επισόδειο Family Guy σε απευθείας μαγνητοσκόπηση από το νετ, και με live σχολιασμό φυσικά. Σκεφτήκαμε να δούμε την ταινία 2012 βασικά αλλά θα παιχτεί σε 2 χρονάκια έτσι κι αλλιώς οπότε είπαμε μην χαλάσουμε την έκπληξη.
Θυμήθηκα παλιές καλές εποχές που πηγαίναμε cinema να δούμε τα διάφορα θρίλερς, τα οποία μετατρέπαμε σε κωμωδία με λίγη έως καθόλου προσπάθεια. Κλασικά παραδείγματα η σκηνή στο “Τρόμος στο Amityville” όπου ο πρωταγωνιστής ξεκολάει το τηλέφωνο από τον τοίχο σαν τσιρότο, καθώς επίσης και τα άπειρα σχόλια στην ταινία “Ο εξορκισμός της Emily Rose”. Τα γράφω τώρα και γελάω…
Στάκα, πήγα πολύ πίσω, υποτίθεται αναπολούμε το 2009 τέτοιες μέρες… Α, ναί… 2009… αλλαγές… μεγάλες κιόλας… Θα έχω να την θυμάμαι αυτή την χρονιά μάλλον για πολύ καιρό. Δεν μετανιώνω όμως, αντιθέτως κάποιες φορές σκέφτομαι πως θα ήταν τα πράματα αν τελικά δεν έφευγα και μου φαίνεται πως πήρα την σωστή απόφαση.
Στο κάτω κάτω οι μεγάλες αποφάσεις μας κάνουν αυτό που είμαστε, και η ζωή δυστυχώς είναι πολύ σύντομη για να μένουμε στα λόγια…
Επειδή όμως εμείς οι άνθρωποι συνήθως ταυτίζουμε πρόσωπα και καταστάσεις με τραγούδια, θα κλείσω με το τραγούδι που έχω ταυτίσει εγώ το έτος 2009 και εύχομαι να ενθαρρύνει και άλλους που έχουν μεγάλες αποφάσεις σε εκρεμότητα…
Από Boston με αγάπη…
Now if you’re feelin’ kinda low ’bout the dues you’ve been paying
Future’s coming much too slow
And you wanna run but somehow you just keep on stayin’
Can’t decide on which way to go
Yeah, yeah, yeah
I understand about indecision
But I don’t care if I get behind
People livin’ in competition
All I want is to have my peace of mind. (yea
Now you’re climbin’ to the top of the company ladder
Hope it doesn’t take too long
Can’t cha see there’ll come a day when it won’t matter
Come a day when you’ll be gone
I understand about indecision
But I don’t care if I get behind
People livin’ in competition
All I want is to have my peace of mind.
Take a look ahead, take a look ahead, yeah, yeah, yeah, yeah… whoa!
Now everybody’s got advice they just keep on givin’
Doesn’t mean too much to me
Lot’s of people out to make-believe they’re livin’
Can’t decide who they should be.
I understand about indecision
But I don’t care if I get behind
People livin’ in competition
All I want is to have my peace of mind.
Take a look ahead, take a look ahead. Look ahead.
Δημοσιεύθηκε από p3tros 
