Αγωνία Τέλος

Οκ ετοιμαστείτε για το πιο μικρό post ever

Με δέχτηκαν στην σχολή τελικά !!!

Πτυχίο. Μετράει;

Έπρεπε να διασχίσω τον Ατλαντικό για να το αναρωτηθώ αυτό όπως φαίνεται…

Επειδή με έχει απασχολήσει πολύ το θέμα της σχολής τελευταία και επειδή όπως κάθε Οκτώβρη έτσι και φέτος όλοι ξεκινάνε τις φράσεις τους με “καλά δεν υπάρχει περίπτωση, θα τα ξεσκίσω όλα αυτό το εξάμηνο” και “οχι τέρμα οι καφέδες σου λεω, αλήθεια όμως” ένιωσα την ανάγκη να γράψω ένα post πάνω στο θέμα.

Όχι, δεν είμαι η εξαίρεση στις παραπάνω φράσεις και δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό, απλά τώρα τελευταία που είμαι στην αναμονή για την σχολή μου εδώ, το μόνο που κάνω είναι να πηγαίνω δουλειά, και το μόνο που σκέφτομαι όταν είμαι εκεί είναι ποτε θα ξανασπουδάσω κι εγώ. Συγκεκριμένα όταν δεν έχει κόσμο:

(Π=εγώ, Κ=ο άλλος εγω)
(Π) – Άραγε να μην με δεχτούν στην σχολή;
(Κ) – Με τα χάλια σου δεν είναι κι απίθανο, ούτε ολοκλήρωμα δεν θυμάσαι να λύσεις…
(Π) – Κι αν δεν με δεχτούν θα δουλεύω εδώ μέχρι του χρόνου;
(Κ) – Όχι θα σε πάρουν να μεταφράζεις το δελτίο καιρού της Πετρούλας…
(Π) – Λογικά θα με δεχτούν, δεν παίζει.
(Κ) – Να σου πω, δεν πας να πρήξεις κανέναν άλλον;

Πάω λοιπόν και ρωτάω άλλα παιδιά στη δουλειά αν σπουδάζουν, να μου πουν και αυτοί την γνώμη τους. Η απάντηση που πήρα από τους περισσότερους είναι “οι σπουδές εδώ είναι πανάκριβες, θα ήθελα να σπουδάσω αλλά δεν το αντέχω οικονομικά”. Πόσο ειρωνικό ε; Να είσαι στην Βοστώνη, την παγκόσμια πανεπιστημιούπουλη και να μην σπουδάζεις. Καλή η δουλειά δεν λέω, όταν όμως σου δίνεται η δυνατότητα να σπουδάσεις, δεν τίθεται θέμα πιστεύω, καθώς το πτυχίο εξυπηρετεί δύο σκοπούς. Πρώτον την μόρφωση σου, και δεύτερον τον μελλοντικό σου μισθό. Ας μην είμαστε ελαφρόμυαλοι για μια ακόμη χρονιά

Σε όλους οπότε τους φίλους μου που σπουδάζουν, και σε όποιον άλλον έχει αμφιβολίες για την σχολή του, σας εύχομαι ολόψυχα να τα ξεσκίσετε όλα αυτό το εξάμηνο και ελπίζω από το επόμενο να σπουδάζουμε παρέα ξανά…